Ik verloor mijn hart in Jerez, tussen de bodega’s, verborgen taparia’s en een glas ijskoude manzanilla op het strand. Sindsdien weet ik: sommige wijnbestemmingen bezoek je niet, die blijven je roepen.
Tekst: Magda van der Rijst | Beeld: Pexels
Elke ochtend check ik online het weer in Jerez, bijna altijd zie ik daar een wolkeloze hemel. Telkens neem ik me voor vaker die kant op te gaan. Bijna veertig jaar geleden verloor ik er mijn hart, al kende ik sherry langer. Ik groeide ermee op. Mijn moeder dronk Harvey’s Luncheon Dry, wij in de jaren zeventig sherry-tonic en in 1987 maakte ik mijn allereerste persreis naar Jerez. En wat voor een reis. Sherry vierde hoogtijdagen, in Nederland was het niet aan te slepen en in Andalusië werd de oogst met journalisten vanuit de hele wereld gevierd.
Meneer Sandeman zelf
Ik viel met mijn neus in de boter. In plaats van aan te sluiten bij de grote groep stapte ik, met twee Nederlandse collega’s, stom toevallig bij David Sandeman in de auto. En hij vond dat leuk. Op officiële evenementen verveelde de legendarische ‘man met de cape’ zich snel en loodste ons naar de secret party’s. We deden drankjes in verborgen taparia’s en zagen een spontane flamenco in een stille steeg. We raceten door El Triángulo, de sherrydriehoek, proefden in bodega’s groot en klein en lunchten ergens op het verlaten platteland. In Sanlúcar dronken we op het strand ijskoude manzanilla bij verse zee-egel. Overal vloeiden fino, amontillado en oloroso, amandelen en jamon. Ik raakte betoverd door de witte albariza-bodem, de magistrale solera’s en vooral de unieke smaak van sherry. Nooit meer wilde ik iets anders.
Verder lezen? Dat kan natuurlijk in ons feestelijke jubileumnummer 100. Shop ‘m hier.
Wil jij geen enkele editie missen? Abonneer je dan nu op WINELIFE Magazine!
Wil je op de hoogte blijven van de leukste artikelen? Volg WINELIFE magazine op Instagram, Facebook en meld je aan voor onze tweewekelijkse nieuwsbrief.
Nederlands 
English (UK) 
Deutsch